Zonja ZEDIJE ÇOLLAKU BAJRAMI ka ndërruar sot jetë dhe me të ka ikur një LEGJENDË – një grua e shkencës, një grua e ngritur dhe një personalitet i mësuesisë ndërkombëtare.

“Koha, dihet se ndjek sensin e së ardhmes, kujtesa rikthehet herë pas here në skutat e së shkuarës. Në oazin e larmishëm të kujtimeve të mia me theks dhe me të gjitha ngjyrat që ekzistojnë në natyrë, dalin ato që lidhen me vendlindjen e vcanërisht me shkollën. Është e kuptueshme, koshienca nuk mund të ndjejë e të mbajë komplet mbresat e fillimit të shkollës.Duhet thënë se hyrja në shkollë për herë të parë përbën një ndryshim të madh cilësor tek cdo fëmijë.Atë vlerësoj dhe ndjej dhe unë sa herë që kujtoj hyrjen time në klasën e parë në shkollën “Naim Frashëri”në Tetovë në vitin 1971.
Viti i parë karakterizohet nga dinamika. Ai është sa i bukur aq edhe i lodhshëm, ku ndjesi të ndryshme e kontradiktore si: kënaqësia, gëzimi, ankthi, mërzia të shoqërojnë gjatë gjithë kohës. Është një vit i bukur sepse simbolizon hapat e parë që hedh në rrugën që ke zgjedhur të ndjekësh në të ardhmen, e kjo të fal emocione. Pastaj koha duket sikur rrjedh në disa shina e nuk del lehtë prej andej. Në këtë vorbull fëmija etiketon dhe përcakton mësuesin “ideal” për të gjithë periudhën.
“… Jo të gjithë kanë shansin të takojnë mësuesin “ideal”, por ata fatlumë që e gjejnë këtë person, janë të bekuar. Unë jam një njeri me fat dhe e kam takuar mësuesen time ideale në vitet e para të shkollës “Naim Frashëri” në Tetovë.Sa dëgjoj të flitet për mësuesin ideal, menjëherë në mendje më vjen mësuesja ime Zedo Collaku-Bajrami. Jam e sigurtë se shumë mësues janë afër të qenit ideal, por kjo ndryshon nga një nxënës tek tjetri. Për mua, mësuesi “ideal” është dikush që ju bën të argëtoheni me mësimin, dikush që të mbështet dhe shkon përtej detyrës për t’ju shpjeguar. Nga natyra e vet lënda e matematikës në shkolla ka bukurinë e vet, por ka dhe një lloj misteri apo si magji, që një pjesë nxënës i largon, e shikojnë me një sy jo të mirë, që prejarddhjen e ka nga mosnjohja në shkallën e duhur, vështirësia në asimilim, por jo më pak rol vendimtar ka edhe mësuesi. Pikërisht, kjo e fundit mund të flitet e shkruhet për mësuesen time të matematikës, të cilën e takova me mall e dashuri këto ditë në Tetovë. Ajo për katër vite rrjesht ishte mësuesja kujdestare e klasës time. “Po cfarë ka bërë ajo?”mund të bëhet një pyetje nga kushdo. E vecanta e saj ka qënë dhuntia që i bënte nxënësit për vete që ta donin orën e mësimit dhe të mësonin shumë nga ajo. Me një takt të thjeshtë, por të cuditshëm, në klasë, dora e ngritur – jo vetëm ishte sinjal për “Unë e di”, por edhe “mund të provoj”. Me këtë mënyrë ajo bënte që cdo nxënës të kontrollonte veten dhe ajo komplet klasën. Zedo nuk ushtronte kurrë në emër të lëndës së matematikës tek nxënësit influencë e “autoritet” falls. Ajo na aftësoi që në çdo orë mësimi ta ndiejmë e ta donim dhe me çdo temë të re të matematikes na bënte edhe kureshtarë. Ndihen me fat edhe krenare sot e kësaj dite, që Arsimtarja Zedo Collaku – Bajrami ishte për katër vite kujdestarja e klasës time dhe mësimdhënëse e lëndës së matematikës. Nxënësit e shkolles Naim Frashëri, me Arsimtaren e tyre të matematikës kanë marrë pjesë me suksese të shkëlqyeshme edhe në garat federle të asaj kohe. Kam bindjen se çdo nxënës që ka kaluar në duart e saj, e pohon këte që them. . Ne që ju futëm fushës së nderuar të mësuesisë, mendoj se kishim një model për ta përgjithësuar dhe imituar në punën tonë. E takova, u shmallëm. Mosha ka bërë të vetën, por zemra, dashuria nuk e ka lënë. Gjithëcka i qeshnin, fytyra, sytë, dhe teshat. Sa kujtime e sa mall. Ajo vazhdon të jetë një grua e tillë mbështetëse dhe frymëzuese në jetën time dhe unë nuk mendoj se kjo do të përfundojë kurrë.”

Mësuesja ime e shtrenjtë, ZEDIJE ÇOLLAKU BAJRAMI, dhe mësuesja e mbarë shkollave e nxënësve të asajë kohë, të falënderojmë e të kujtojmë pafund për kontributin tënd të ndritshëm dhe na u prefsh me paqë!

Ngushëllime familjes dhe gjithë atyre që kanë pasur fatin ta njohin e të mësojnë nga ARSIMTARJA e popullit!