Këshilli i Marrëdhënieve Shqiptaro-Amerikane (AARC) mbështet fuqimisht Urdhrin Ekzekutiv të Presidentit Trump, i cili riafirmon angazhimin e Shteteve të Bashkuara për paqen, stabilitetin, qeverisjen demokratike dhe sundimin e ligjit në Ballkanin Perëndimor. Duke riafirmuar rëndësinë e Marrëveshjes Kornizë të Ohrit dhe duke pranuar se veprimet që e minojnë atë përbëjnë kërcënim për sigurinë kombëtare dhe interesat e politikës së jashtme të SHBA-së, ky Urdhër Ekzekutiv dërgon një mesazh të qartë se stabiliteti afatgjatë në rajon varet nga mbrojtja e të drejtave të barabarta dhe zbatimi me besnikëri i angazhimeve ndërkombëtare.

Pas vizitave të shumta në Uashington, D.C., dhe takimeve të panumërta me zyrtarë të Administratës, AARC është e inkurajuar të shohë se Shtetet e Bashkuara po njohin zyrtarisht sfidat në rritje që prekin të drejtat e shqiptarëve në Maqedoninë e Veriut. Kjo njohje pasqyron shqetësimet që AARC ka ngritur vazhdimisht – se përpjekjet për të zhbërë të drejtat e garantuara nga Marrëveshja Kornizë e Ohrit kërcënojnë jo vetëm stabilitetin dhe harmoninë ndëretnike të vendit, por edhe interesat më të gjera strategjike të SHBA-së në Ballkanin Perëndimor. Urdhri Ekzekutiv nënvizon rëndësinë e lidershipit të vazhdueshëm amerikan për ruajtjen e paqes, forcimin e institucioneve demokratike dhe garantimin e zbatimit të plotë të Ohrit.

Ky Urdhër Ekzekutiv përforcon një parim themelor: të drejtat e siguruara përmes Marrëveshjes Kornizë të Ohrit janë detyrime të detyrueshme të bazuara në të drejta të patjetërsueshme dhe jo lëshime politike të përkohshme. Ohri mbetet themeli i paqes, stabilitetit, barazisë dhe partneritetit ndëretnik në Maqedoninë e Veriut.
AARC shpreh shqetësim të thellë për zhvillimet e fundit që vënë në pikëpyetje respektimin e plotë të këtyre angazhimeve. Veçanërisht, sfida para Gjykatës Kushtetuese ndaj Ligjit për Përdorimin e Gjuhëve ngre shqetësime serioze për statusin e gjuhës shqipe si gjuhë zyrtare. Po ashtu, jemi të shqetësuar nga masat që zvogëlojnë dukshmërinë dhe përdorimin praktik të shqipes në jetën publike, përfshirë përpjekjet për të ndryshuar përcaktimet e vendosura komunale të gjuhës dhe emërtimet e vendeve në zonat ku shqiptarët kanë jetuar dhe kanë kontribuar prej kohësh si partnerë të barabartë në ndërtimin e shtetit.
Veprime të tilla janë në kundërshtim me frymën dhe shkronjën e Marrëveshjes Kornizë të Ohrit. Ato dobësojnë besimin, barazinë dhe përfshirjen – parime që Ohri u krijua për t’i mbrojtur përgjithmonë. Protestat e fundit të studentëve që kërkojnë të drejtën për t’iu nënshtruar Provimit të Jurisprudencës në gjuhën shqipe theksojnë më tej një të vërtetë themelore: qasja në arsim, drejtësi dhe institucione publike në gjuhën zyrtare të qytetarëve është një e drejtë e patjetërsueshme, jo një privilegj.

AARC i bën thirrje Qeverisë së Maqedonisë së Veriut dhe të gjitha institucioneve përkatëse që të respektojnë dhe zbatojnë plotësisht Marrëveshjen Kornizë të Ohrit, të mbrojnë garancitë kushtetuese dhe të sigurojnë barazinë e plotë dhe praktike të gjuhëve në jetën publike.

Ky Urdhër Ekzekutiv është një kujtesë e rëndësishme se stabiliteti afatgjatë në Ballkanin Perëndimor varet nga zbatimi i qëndrueshëm i parimeve demokratike, mbrojtja kushtetuese dhe respektimi i të drejtave të patjetërsueshme për të gjithë qytetarët. Rruga përpara qëndron në realizimin e plotë të Marrëveshjes Kornizë të Ohrit dhe forcimin e një shteti vërtet multietnik dhe demokratik, të ndërtuar mbi partneritet të barabartë.
AARC qëndron fuqishëm pranë të gjithë atyre që në mënyrë paqësore mbrojnë barazinë, të drejtat kushtetuese, dinjitetin njerëzor dhe zbatimin e plotë të Marrëveshjes Kornizë të Ohrit.

Politikologu dhe aktivisti i diasporës shqiptare në SHBA, Vilson Sinishtaj, ka reaguar sërish me deklarata politike mbi zhvillimet në Malësi dhe komunën e Tuzit, duke theksuar rëndësinë e unitetit shqiptar dhe ruajtjes së shumicës shqiptare në këtë zonë.

Në një postim publik, Sinishtaj ka theksuar se shqiptarët në Malësi janë popull autokton dhe se, sipas tij, çdo zhvillim politik apo demografik duhet të vlerësohet në funksion të ruajtjes së përfaqësimit shqiptar në nivel lokal.

“Vendimet politike duhet të kalojnë një provë të vetme: a e forcojnë shumicën shqiptare apo e dobësojnë atë,” është shprehur ai, duke theksuar se çështja e Malësisë është “çështje mbijetese politike, kulturore dhe kombëtare”.

Sinishtaj ka kritikuar gjithashtu atë që e quan “patriotizëm simbolik në rrjete sociale”, duke thënë se mbrojtja e interesave të komunitetit kërkon, sipas tij, “përgjegjësi dhe rezultate konkrete, jo vetëm deklarata publike”.

Ai ka përsëritur qëndrimin se shqiptarët duhet të mbeten shumicë e fortë në komunën e Tuzit dhe se, sipas tij, çdo politikë që ndryshon ekuilibrat demografikë duhet të shihet me kujdes.

Në deklaratat e tij të mëhershme, Sinishtaj është shprehur se bashkimi politik i shqiptarëve në Malësi është faktori kryesor për suksesin institucional dhe zhvillimor të komunitetit.

Ja postimi plotë:

Malësia është tokë autoktone shqiptare – shumica shqiptare është vijë e kuqe

Patriotizmi në Facebook është i lehtë. Mjafton një flamur, një hartë dhe disa fjalë të mëdha. Mbrojtja e Malësisë kërkon shumë më tepër: përgjegjësi, punë dhe rezultate.

Para se të ndjekim dikë, duhet të shohim çfarë ka bërë, jo vetëm çfarë thotë.

Sot, disa nga ata që bëjnë më shumë zhurmë nuk kanë ndërtuar asgjë për Malësinë. Disa të tjerë kanë heshtur, kanë përfituar ose kanë ndihmuar në procese që kanë sjellë qindra e potencialisht mijëra banorë joshqiptarë në trojet tona. Tani paraqiten si mbrojtësit më të mëdhenj të atdheut.

Secili ka të drejtë të protestojë. Por flamuri i sotëm nuk mund ta fshijë bilancin e djeshëm.

Shqiptarët në Malësi nuk janë ardhacakë. Jemi popull autokton në tokën tonë dhe kemi të drejtë të mbrohemi nga çdo ndryshim demografik i imponuar, i planifikuar ose i nxitur për të na kthyer në pakicë.

Kjo nuk është urrejtje ndaj askujt. Çdo qytetar duhet të ketë të drejta dhe dinjitet të barabartë. Por shqiptarët autokton janë pakicë në nivel shtetëror dhe duhet të mbeten shumicë e fortë në komunën tonë.

Kjo është çështje mbijetese politike, kulturore dhe kombëtare.

Asnjë pëllëmbë e territorit aktual të Komunës së Tuzit nuk duhet të vihet në diskutim. Në të njëjtën kohë, kërkesat e drejta për territoret që historikisht dhe natyrshëm i përkasin Malësisë duhet të vazhdojnë.

Por çdo vendim duhet të kalojë një provë të vetme:

A e forcon shumicën shqiptare, apo hap rrugën që shqiptarët të bëhen pakicë në komunën e tyre?

Një hartë më e madhe nuk është fitore nëse humbim fuqinë për të drejtuar komunën, për të mbrojtur gjuhën, shkollën, pronën, kulturën dhe institucionet tona.

Nuk mund të luftojmë për kufijtë e djeshëm duke humbur Malësinë e nesërme.

Prandaj qëndrimi ynë duhet të jetë i qartë: mbrojmë territorin, kërkojmë të drejtat tona dhe nuk pranojmë asnjë skemë që dobëson shumicën shqiptare.

Malësia nuk mbrohet me hartë. Mbrohet duke siguruar se ajo mbetet shqiptare!

Rrnoftë Shqypnia🇦🇱🇦🇱🇦🇱🇦🇱

Tahir Sinani mbetet një nga figurat më të njohura të luftërave shqiptare të fundviteve ’90 dhe fillimit të viteve 2000, një emër që lidhet me Kosovën, Luginën e Preshevës dhe konfliktin e armatosur të vitit 2001 në Maqedoninë e Veriut. Në kujtesën kolektive shqiptare ai përmendet si një nga komandantët që kaloi nga një front në tjetrin, duke u bërë simbol i angazhimit të armatosur në tri hapësira ku shqiptarët kërkonin liri, të drejta dhe barazi.

Ai lindi më 25 maj 1964 në fshatin Gri të Tropojës, në një familje me tradita atdhetare. Shkollimin e hershëm e kreu në vendlindje, ndërsa më pas ndoqi rrugën ushtarake, duke u formuar si oficer në Ushtrinë e Shqipërisë. Pikërisht ky formim profesional do ta bënte më vonë një nga emrat më të njohur në organizimin dhe udhëheqjen e formacioneve luftarake shqiptare. Ata që e kanë njohur e përshkruajnë si njeri të disiplinuar, të përmbajtur dhe me autoritet natyror, por njëkohësisht të afërt me bashkëluftëtarët dhe të vendosur në situatat më të vështira.

Me shpërthimin e luftës në Kosovë, Tahir Sinani iu bashkua radhëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, ku u angazhua në një nga zonat më të rëndësishme operative – Pashtrikun. Emri i tij lidhet ngushtë me Betejën e Pashtrikut, një prej përballjeve më të njohura të luftës së Kosovës, ku forcat shqiptare u përballën me ushtrinë dhe policinë serbe në një zonë strategjike në kufirin Kosovë-Shqipëri. Në këtë periudhë, Sinani u bë i njohur si komandant me përvojë dhe me rol të rëndësishëm në organizimin e forcave në terren.

Pas përfundimit të luftës në Kosovë, ai nuk u tërhoq nga aktiviteti ushtarak. U përfshi në strukturat e pasluftës në Kosovë, por emri i tij lidhet edhe me zhvillimet në Luginën e Preshevës, ku shqiptarët hynë në një fazë të re përballjeje me shtetin serb. Tahir Sinani përmendet si pjesë e luftëtarëve shqiptarë që u angazhuan edhe në këtë vatër, duke e shtrirë veprimtarinë e tij në një tjetër front të rëndësishëm për shqiptarët e rajonit.

Kapitulli i tretë dhe i fundit i jetës së tij lidhet me konfliktin e armatosur të vitit 2001 në Maqedoninë e Veriut, ku ai u rreshtua në anën e Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare. Në këtë periudhë ai u bë një nga komandantët më të njohur të luftës, duke udhëhequr Brigadën 116. Prania e tij në këtë konflikt e forcoi edhe më shumë figurën e tij si komandant i tri fronteve, një njeri që u gjend në vijën e parë të përballjeve më të rëndësishme të shqiptarëve në rajon në atë periudhë të trazuar historike.

Tahir Sinani humbi jetën më 29 korrik 2001, në rrethinat e Gostivarit, gjatë luftës në Maqedoni, së bashku me disa bashkëluftëtarë të tij. Vdekja e tij u përjetua si humbje e madhe në mesin e luftëtarëve dhe të shqiptarëve në përgjithësi, ndërsa emri i tij u kthye në simbol të sakrificës dhe të përkushtimit në tri luftëra. Më vonë ai u varros në Varrezat e Dëshmorëve në Landovicë të Prizrenit, ku prehen edhe shumë luftëtarë të tjerë të rënë për çështjen shqiptare.

Për shumëkënd, Tahir Sinani nuk ishte thjesht një komandant lufte. Ai përfaqësonte profilin e luftëtarit të formuar ushtarakisht, të kalitur në terren dhe të lidhur fort me idenë e angazhimit kombëtar. Figura e tij vazhdon të kujtohet në përvjetorë, në tubime përkujtimore, në këngë dhe në rrëfime për luftën, ndërsa përkrahësit e tij e vendosin në mesin e komandantëve që lanë gjurmë në tri konfliktet më të mëdha ku u përfshinë shqiptarët në fund të shekullit XX dhe në fillim të shekullit XXI.

Sot, emri i Tahir Sinanit mbetet pjesë e kujtesës historike shqiptare si komandant i UÇK-së në Kosovë, pjesëmarrës në përballjet në Luginën e Preshevës dhe një nga figurat e njohura të luftës së vitit 2001 në Maqedoninë e Veriut. Përkrahësit e tij e shohin si figurë të sakrificës dhe vendosmërisë, ndërsa historia e tij vazhdon të rrëfehet si historia e një njeriu që jetën e lidhi me tri fronte lufte dhe me një ideal që, sipas atyre që e kujtojnë, e ndoqi deri në fund.