“Lexoju (o Muhamed) saktësisht ngjarjen e dy bijëve të Ademit, kur ata bënë nga një kurban, njërit iu pranua, kurse tjetrit jo. Njëri i tha tjetrit: “Ty gjithsesi do të të vras.” Tjetri tha: “Allahu pranon vetëm prej të devotshmit.” (el-Maide, 27).

Duke na rrëfyer për djemtë e Ademit, Kabilin dhe Habilin, Allahu i Madhëruari na njofton se Ai e ka obliguar njeriun me kurban që me hapat e parë mbi Tokë.

Duke na rrëfyer për Ibrahimin (a.s.), Ai na flet sërish për kurbanin. Ibrahimi (a.s.) e theri kurbanin dhe me gatishmërinë e tij për sakrificë e arriti gradën e mikut të Allahut. Allahu i Plotfuqishëm, siç thotë Ai në Kuran, e mori Ibrahimin )a.s.) për mik, ndërsa Ibrahimi )a.s.) i lutej Zotit të botëve: “O Zoti im, dhuromë një fëmijë prej të mirëve!” – Dhe Ne i dhamë lajmin e gëzuar për një djalë të mbarë! – Kur fëmija u rrit aq sa ta ndihmonte në punë, Ibrahimi i tha: “O djali im, kam parë ëndërr se duhet të të flijoj. Çfarë mendon ti?” I biri i tha: “O ati im, vepro ashtu siç je urdhëruar! Dashtë Allahu, unë do të jem i durueshëm!” (es-Saffat, 100-102).

Për të gjithë të dërguarit dhe për të gjithë popujt, kurbani ka qenë obligim. Ja konfirmimi për këtë. Allahu i Plotfuqishëm thotë: “Për çdo popull, Ne kemi caktuar një ritual, që ata të përmendin emrin e Allahut gjatë flijimit të kafshëve, që Ai ua ka dhuruar për ushqim…” (el-Haxhxh, 34).

Duke e dërguar Muhamedin )a.s.) te mbarë njerëzimi dhe duke e urdhëruar atë që të therrë kurban, kurbani mbetet obligim i njeriut deri në Ditën e Gjykimit. Kështu, kurbani që nga Ademi, qëmoti e deri në Ditën e Gjykimit, përgjithmonë, është detyrë e njeriut. Allahu i Plotfuqishëm, në Librin e shpallur njerëzimit dhe në suren e njohur për të gjithë ne, thotë: “Me të vërtetë që Ne të kemi dhënë ty shumë të mira, – andaj, falu (vetëm) për Zotin tënd dhe ther kurban! – Sigurisht, ai që të urren ty, ai vetë është fatprerë.” (el-Kevther, 1-3).

Në çdo vepër, më i rëndësishmi është nijeti. Kurbani i Habilit u pranua për shkak të nijetit të pastër dhe të sinqertë. Ibrahimi )a.s.) as që e flijoi atë që Allahu i Plotfuqishëm kërkoi prej tij; ai u sprovua vetëm përmes thirrjes për sakrificë. Allahu i Plotfuqishëm flet për këtë: “Pasi iu nënshtruan që të dy urdhrit, (Ibrahimi) e vuri (Ismailin) me ballë përtokë. – Ne e thirrëm: “O Ibrahim, – ti e përmbushe ëndrrën.” Vërtet, Ne kështu i shpërblejmë punëmirët! – Kjo, me të vërtetë ka qenë një sprovë e qartë! – Dhe Ne e zëvendësuam atë (Ismailin) me një kurban të madh.” (es-Saffat, 103-107). Që nijeti është më i rëndësishëm se vetë vepra, e tregon pikërisht shembulli i Ibrahimit )a.s.), sepse për shkak të gatishmërisë së tij të sinqertë për sakrificë, ai u bë mik i Allahut të Plotfuqishëm.

Edhe neve Allahu i Plotfuqishëm na mëson se në kurbanët tanë nuk është e rëndësishme sasia e mishit, por sinqeriteti i nijetit. I Lartësuari na thotë: “Tek Allahu nuk arrin as mishi, as gjaku i tyre, por arrin përkushtimi juaj…” (el-Haxhxh, 37). Allahu i Plotfuqishëm kërkon nga njerëzit që të jenë të gatshëm për sakrificë, dhe ajo sakrificë duhet të jetë e sinqertë ashtu siç ishte sakrifia e Habilit, dhe ashtu siç ishte ajo e Ibrahimit )a.s.). Allahu i Plotfuqishëm e pranon veprën e bërë me sinqeritet, dhe çdo vepër e tillë e afron njeriun me Zotin. Njëri djalë i Ademit e sakrifikoi një dash, kurse tjetri kallinjtë e grurit të tij. Nuk bëhet problem se çfarë sollën si kurban, por me çfarë nijeti e bënë atë. Ibrahimi (a.s.( nuk e theri Ismailin, por pa dyshim që vendosi prerazi që ta bënte këtë për hir të Allahut të Plotfuqishëm „andaj Allahu e zëvendësoi atë me një kurban të madh.“

Muhamedi )a.s.) i nxit njerëzit që të bëjnë mirë, kurse në ditët e Bajramit që po i presim, nuk ka mirësi më të madhe dhe më të rëndësishme sesa therrja e kurbanit. Buhariu dhe Muslimi transmetojnë nga Enesi )r.a.), se ka thënë: „Pasi e falëm namazin e Bajramit, të Dërguarit (savs) ia sollën dy desh të mëdhenj me brirë; ai këndoi tekbire dhe i theri. Zejdi e pyeti: ‘Çfarë janë këta kurbanë?’, ndërsa i Dërguari (savs) i tha: ‘Ky është suneti i babait tonë, Ibrahimit a.s.’ Zejdi pyeti sërish: ‘Po ne, çfarë kemi nga kjo?’ I Dërguari (savs)  tha: ‘Për çdo qime të kurbanit tënd, ti ke një sevap’. Muhamedi (savs), gjithashtu ka thënë: „Nuk ka vepër të njeriut në ditët e Bajramit të Kurbanit që është më e dashur tek Allahu i Plotfuqishëm sesa derdhja e gjakut të kurbanit.“ Po ashtu i Dërguari (savs) thotë: „Në asgjë tjetër nuk i keni investuar paratë më mirë sesa në atë që therni në ditët e Bajramit të Kurbanit.“

Shpërblimi për kurbanin është i jashtëzakonshëm. Muhamedi (savs) thotë: „Allahu i Plotfuqishëm e pranon gjakun e kurbanit tuaj para se ai të bjerë në tokë, dhe me rënien e pikave të para të gjakut, Allahu i Plotfuqishëm ia fal mëkatet atij që therr kurban.“ Pejgamberi (savs) gjithashtu thotë: „Kush therr kurban me nijet të pastër, duke kërkuar kënaqësinë e Allahut dhe duke shpresuar në shpërblimin e Tij, kurbani do të jetë për të mburojë nga zjarri.“

Deri në Bajramin e Kurbanit kanë mbetur edhe 11 (njëmbëdhjetë( ditë. Kjo është ende kohë e mjaftueshme që, nëse po hezitojmë se a do të bëjmë kurban apo jo, që ta mposhtim hezitimin për hir të Allahut të Plotfuqishëm dhe të vendosim me sinqeritet për ta bërë atë që e bënë djemtë e Ademit, atë që e bëri Ibrahimi )a.s.) dhe atë që e bëri dhe na e urdhëroi Muhamedi )a.s.). Ne mësojmë nga kurbani se ai, përveçse na afron me Krijuesin, na afron edhe me njëri-tjetrin. Mishi i kurbanit, sipas rregullave islame, u takon; 1. familjes, 2. të afërmve dhe fqinjëve dhe 3. të varfërve. Duke e ndarë të tretën e parë për familjen, mësojmë se sa e rëndësishme është ajo dhe ku qëndron në prioritetet tona. Duke e ndarë të dytën për të afërmit dhe fqinjët, ia kujtojmë vetes obligimin besimtar për ruajtjen e lidhjeve farefisnore dhe fqinjësore. Duke e ndarë të tretën e fundit për të varfrit, ne e përmbushim detyrën që të gjithë njerëzit në ditët e Bajramit ta ndiejnë gëzimin dhe përkujdesjen e besimtarit për tjetrin, e cila duhet të jetë e përhershme dhe e pandërprerë. Ashtu siç na mbron kurbani nga zjarri, ashtu edhe sadakaja na mbron nga zjarri.

I lutemi Allahut të Madhëruar që ta pranojë çdo sakrificë tonën, dhe që kurbanët tanë t’i bëjë mjet të sigurt për ne gjatë kalimit mbi urën e Siratit. Amin!

Hatib: Izet ef. Čamdžić

Përshtati në shqip: Miftar Ajdini

(Islampress)